EBE

Bir garip haykırış olmalıydı bu sesleniş bir garib çaresizlik de denebilir, gerçeği söylemek gerekirse bu sadece bir yorulmanın eseridir. İnsan hayatta her zaman mutlu olmayabilir ya da her zaman kederli değildir hayat dediğimiz bu yol her zaman inişli çıkışlı bir serüvendir. Bazen düsleriz nerde kaldı o çocuksu hayallerimiz hani öğretmen büyüyünce ne olacaksın diye her sorduğunda biz her defasında farklı yanıtlar verirdik değilmi kimisinde bir polis derdik kimisinde doktor hayat farklı farklı hayallerimizi süsleyen o masum düşlerimizi bütün sınıfa anlatırdık hep hayata bir tebessümle bakardık… Peki düşün bakalım oralardan çokmu uzakta kaldık bir düşün bakalım, küçüklükten farkın ne ? Çocukken sadece her şeyin oyundan ibaret olduğunu bilirdin oysa onlar hayatın tam gerçekleriydi, oynadığın oyunları düşün kızlar genellikle bebeklerle evcilik oynarlar genelde rolleri annelik, ablalık olurdu oysa bunlar geleceğin gerçekleri değilmiydi, erkekler ya araba ile oynar bisiklet sürer evciliklerdeki rolleri baba olurlarda sürekli çalışır ve para kazanırdı oyun bile olsa çocuk dahi olsa bu gerçeğin farkında idi sonra sürekli oynanan oyunlar mesela saklambaç birileri kapatır gözlerini o ebe dir ve arar oyun içindeki arkadaşlarını kim önce sobelerse odur birinci değilmi çocukluğumuz böyle geçer giderdi.

Peki düşünelim! Geleceğimizle geçmiş arasındaki fark neredeydi? İkiside aynı değilmi gelip geçen bu zaman diliminde değişen hiçbir şey yokmuydu şimdi her kişi kendince var veya yok diyordur oysa gerçek neydi peki? Kimi çocukken bir an önce büyümek ister kimi büyüdüğünü zannederek çocukluğumu istiyorum der oysa kimse bilmezki herkes her yaşta arayıi içindedir herkes arar bir şeyler sorgular ama aslında hersey aynıdır ister çocuk olsun ister genç yada yaşlı hiç fark etmez mesele hayata anlam verebilmekse şayet o zaman oturup uzun bir düşünmek gerek değişen giden kaybolan yada yeniden var olan hiçbir şey yoktur hayat tek düze bir ipte devam etmektedir, ki hayat sadece bir saklambaçtan ibarettir bazen belkide hep biz ebe oluyoruz değilmi hep biz kapatıyoruz gözlerimizi ve herkesin herşeyin saklanmasına gizlenmesine kaybolmasına izin veriyoruz gözümüzü açtığımızda kimse olmuyor etrafımızda onları arama telaşına koyulduğumuzda bazıları çıkıyor ortaya ve söbeliyor bizi değilmi peki çocukluğumuzda herşeyi yaşamadıkmı sanki neden hep geçmişe duyulur bu özlem hep gençken aşık olduklarımız gelir aklımıza peki şimdi kimin kalbini çaldık acaba yada kalbimizde kim var onların varlığının mutluluğunu neden bilemiyoruz gözlerimiz kapalı değilmi neden onların saklanmasına izin veriyoruz ki ve neden hep ebe biz oluyoruz…???