(Şiir) Ölümüne Sevda

Sevmek derlerdi,

Sevilmek derlerdi,

Aşk derlerdi bir zamanlar….

Anlamazdım bir türlü

Anlayamazdım…

Buluşmaktan bahsederlerdi zaman, zaman

Çıkıp dolaşmak derlerdi kol kola

Anlamazdım.

Anlayamazdım…

  

Ben sevdayı:

“Leyla ile Mecnun”un hikayelerinde tanıdım

En kutsalını aşkın

“Ferhat’la Şirin” de buldum.

İşte o zaman

Bende sevdim.

“Leylay”ı kıskandırırcasına

“Ferhat”a aşkından şüphe ettirircesine

Bende sevdim:
Yalanı dolanı olmadan

Katıksızcasına…

Sevmenin kutsaliyetini

Sevilmenin doyumsuzluğunu tattık o zaman.

Gönlümüzde Anadolu’nun asiliği varken

İmrenmemişiz asla;

Şehvet duygularının basit zevklerine.

Tepinirken birileri diskoteklerde

Aldanmamışız bazılarının kahpeliklerine.

Meyletmemişiz hiçbir zaman

Fahişe düşüncelere.

Ne, kullanmayı birilerini

Ne de;

Kullanılmayı düşünmüşüz birilerine.

Günlük ilişkilerin tutsağı olmamışız asla.

Sevmişiz delikanlı gibi…

Allah’ın emri,

Peygamber’in kavli

Deyip, istemişiz sevdiğimizi.

Verdiklerinde:

Kurmuşuz alayımızı

Kırk gün kırk gece düğün yapmışız.

Karadeniz’de Horon tepmişiz delice

Ege’de Zeybek olup diz vurmuşuz yere.

Çünkü biz,

Sevmişiz bir kere.

  

Vermediklerinde:

Bir kurşun yemiş sevdamız,

Delenmişiz artık

Namluda kurşun,

Kirişte ok,

Elde kılınç olmuşuz.

Kim tutabilir artık bizi?

Kim engel olabilir bize?

Dedik ya..

Sevmişiz bir kere.

Yaşamakta bir  artık

Bizim için, ölmekte…

Yüreğinden ateşlenmiş

Bir kurşunuz artık

Engel mi tanırız?

Ne pahasına olursa olsun

Hedefimize varırız.

Madem ki vermiyorlar

O zaman, biz gider alırız.

Sevdiğimizi yarı yolda koymak yoktur biz de

Öldürürüz gerekirse

Gerekirse ölürüz…

Pisi pisine değildir ölümümüz,

Sevdamız yaşasın diye ölürüz.

Beyhude değildir öldürmemiz,

Sevdamız yaşasın diye öldürürüz.

Namerde pay bırakmaz sevdamız

Biz ölsek bile,

Yaşar sevdamız.

  

Bir gün:

Kutlu bir destan olup

Anlatılır dilden dile…

Duyulur tüm gönüllerde acısı

Çekilir zaman zaman

Haksızlığın sancısı.

Acı bir lokma gibi

Çöker namerdin içine

Yer, bitirir

Eritir günden güne…

 

 

Güneşler üzgün doğar artık

Hüzünlenir gökyüzü

Dökerken sevdamızın üstüne

Göz yaşlarını….

  

 

Bir gün:

İlahi Nizam kurulur

Sevenlerin kavuşma günü

Beklide o gün olur.

Namertler korksunlar o gün

Kaçsınlar kaçabilirlerse

Çünkü mutlaka bir gün

“İlahi Adalet”

Yerini bulur.