AYBAKIŞLIM (SENDEN KALAN)

Aybakışlım,

Sevdanın raksıdır

O gök gözlerin.

Hani,

Güneş cömertçe aydınlatırken

Kâinatı

Ortalık yeni doğuşlara gebeyken yani;

Demem o ki

Usulca çalsan kapımı,

Şafakta güneş gibi,

Kıpkızıl…

Zaten

Bir ümit etmek güzel

Gelmeni.

Bir de beklemek gelişini…

Geçen gün,

Tohum saçışını gördüm

Ahmet Amca’nın.

“Dokuz ay, dokuz ay sonra evlat”…diyordu

“Bu küçük taneler, yeni birer can olacak

Bunlar yeniden hayat bulacak…”

Gizli gizli geldin aklıma sen,

Senden bile gizlediğim sen…

Sözümüz geldi aklıma:

Sevmiştik, sevecektik….

O zamanlar,

Bizde birer Ahmet Amca değil miydik?..

Geleceğe ümitler ekmemiş miydik?...

Peki, ne biçtik?..

Bir tufan gelip

Döktü tüm ümitlerimizi.

İşte aybakışlım:

Bir ben olsam diyordum

İlk gören o gök gözlerini.

Bir ben olsam ilk tutan

O, pamuk ellerini.

Bir ben olsam sarılan

O, ürkek bedenine…

Evet aybakışlım,

Bunları böyle düşünürken

Ne oldu? Nasıl Oldu?

Bilmeden, anlamadan

Tutuldu güneş birden,

Birden karardı dünyam…

Ne ümit kaldı senden

Ne bir hayal, ne bir düş

Sadece kalan senden:

Bir buse, sımsıcak

Birde, kor gibi öpüş…