MUHAKEME

O gün;

Duygularım kadar koyuydu bulutlar,

Ve yürüyordum:

Ne kadar zamandır bilmiyorum…

Üstelik bardaktan boşanırcasına yağıyordu.

Hem de her damlada bir başkasının yükü

Yükleniyordu üzerime.

İntikam hırsıyla tutuşan insanların

Sıktığı kurşunlar gibiydi damlalar.

Yürüyorum diyordum ama:

Gerçekten yürüyor muydum?

Yoksa ayaklarım

Uzun süredir yaptığı hareketleri

İstemsiz olarak tekrar mı ediyordu?

Bilmiyorum…

Hiçbir şey duygular kadar yoramazdı beni.

Ama artık düşünce ve duygulardan,

Düşüncesizliğe ve duygusuzluğa adım atıyor gibiydim…

Bir zamanlar yağmura karşı duyduğum

Delice özlemi hatırladım…

Ne kadar hasrettim yağmura.

Çamuruna bile razı değimliydim

Daha düne kadar

Ne gariptir.

Şimdi yağmurdan kaçmayı düşünüyorum.

Ama önemli olan yağmurun beni bırakması.

Ne yazardı benim yağmurdan kaçmam.

O an,

Önümdeki su dolu çukuru fark ettim.

Yağmur delice yağıyordu üzerime.

 Ya, son olarak kuru kalmayı başarabilen

Parmak uçlarımı da ıslatmak pahasına

Dalacaktım suya;

Ya da,

Geldiğim onca yolu tepecektim

Tekrar ıslanma  pahasına…

İşte o an,

Ölümden kaçmak da  zordu

En az ölümü istemek  kadar.

Aklıma hikâyemin başlangıcı geldi.

Günlük güneşlik bir bahar günüydü.

Gülşen içinde bülbül kadar şendi gönlüm.

O ana kadar

 –eh, işte- iyi kötü geçmişti ömrüm.

Baharda sevmek varmış

Dediklerini bilirim eskilerin.

Oysa yazın yağan karda abesttir

Kışın açan çiçek kadar...

İşte öyle bir günde

Bu duygular arasında sevdim.

Zamanın akışında başlayan yağmur

Ve geçilmesi gereken su dolu

Çukur çıktı karşıma.

Ya, geçmeliydim çukuru

Islanma pahasına; 

Ya da,

Geri dönmeliydim geldiğim yolu,

Islanma pahasına….

Hangisi zararsız sizce?